Temyiz talebi ile birlikte yapılan eski hale getirme istemi hususunda karar verme yetkisinin Yargıtay’a ait olduğu (CMK m. 42/1)

YARGITAY 2. CD. 14.03.2016, 2016/2178 E. 2016/4502 K.
5271 sayılı CMK’nın 42. maddesinin 1. fıkrasında, “süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir” şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hale getirme istemi hakkında Dairemizce karar verilmesi gerekip, öncelikle eski hale getirme istemi hakkında karar verilmesi gerektiğinden, mahkemece verilen 24/11/2015 günlü ek kararının hukuken geçersiz olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

YARGITAY 8. CD. 09.03.2016, 2016/10821E. 2016/3001 K.
Sanığın, yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararı 29.09.2014 tarihinde öğrendiğini savunarak temyiz talebi ile birlikte talep ettiği eski hale getirme hususunda karar verme yetkisinin CMK’nın 42/1. maddesine göre; hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtay’a ait olduğu gözetilmeksizin mahkemenin eski hale getirme talebinin reddine dair 30.09.2014 tarihli ek karar ile itiraz merciinin 09.10.2014 tarihli kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

YARGITAY 18. CD. 03.10.2017, 2017/44781 E. 2017/10169 K.
Sanık ve eşinin sanığın yokluğunda verilen karara ilişkin gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğunu savunarak talep ettikleri temyiz ve eski hale getirme hususunda karar verme yetkisinin CMK’nın 42/1. maddesine göre hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtay’a ait olduğundan, mahkemenin eski hale getirme ve temyiz isteminin reddine ilişkin 30/04/2015 günlü kararı hukuki değerden yoksun kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanığın, yokluğunda verilen ve 23/03/2015 tarihinde usulüne uygun olarak birlikte sakin annesine tebliğ edilen hükmü, CMUK’nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 30/04/2015 günü temyiz eden sanık ve eşinin koşulları bulunmayan eski hale getirme isteği ile vaki temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,